Σπάζοντας ειδήσεις | Φόρουμ | Βρετανικές ειδήσεις | ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ειδήσεις | Παγκόσμιες ειδήσεις | Πολιτικές ειδήσεις | Ειδήσεις sci-τεχνολογία | Ειδήσεις πολέμου & τρομοκρατίας | Αθλητικές ειδήσεις | Πολυμέσα | Καθορισμένη αρχική σελίδα

Δευτέρα, 23η Απριλίου 2007

Τα στοιχεία της βρετανικών κακοποίησης και της δολοφονίας των ιρακινών πολιτών είναι μέρος ενός παγόβουνου της ντροπής που απαιτεί μια δημόσια έρευνα

Στιλβωτικό Phil
Δευτέρα, 23 Απριλίου 2007
Ο φύλακας

Οι εικόνες χτυπημένου, μωλωπισμένο πρόσωπο Baha Mousa, που βασανίστηκε στο θάνατο ενώ στη κράτηση με τα βρετανικά στρατεύματα κάτω από το Ιράκ το επάγγελμα, πρέπει να έχει συγκλονίσει το έθνος όταν εμφανίστηκαν την προηγούμενη εβδομάδα. Αντ' αυτού, οι περισσότερες έξοδοι μέσων επέλεξαν να τους αγνοήσουν. Από τη σύγκριση, όταν έξω τα καναδικά στρατεύματα η παρόμοια επεξεργασία σε έναν φυλακισμένο στη Σομαλία στη δεκαετία του '90, το αποτέλεσμα ήταν μια πενταετής δημόσια έρευνα και ελατήριο-καθαρό του στρατιωτικού δικαστικού συστήματος. Τι συνεχίζεται;

Για να απαντήσει ότι η ερώτηση είναι να σκάψει σε αυτό που περιγράφηκε ως κάλυψη-επάνω από το συνήγορο δικαστών στο συμπέρασμα του δικαστηρίου στρατιωτικού στο γεγονός. Αυτό που ακολουθεί προκύπτει από το δημόσια διαθέσιμο υλικό νόμος, το μεγαλύτερο μέρος του στη Βουλή της περίπτωσης Λόρδων, που τελειώνει αύριο, εάν ο των ανθρώπινων δικαιωμάτων ίσχυσε να προστατεύσει Mousa και άλλων. Υπάρχουν τέσσερις συστάδες των ζητημάτων που πρέπει να απασχολήσουμε. Κατ' αρχάς, το γεγονός οδήγησε περισσότερο από ακριβώς σε έναν ενιαίο θάνατο. Οι φωτογραφίες και τα ιατρικά στοιχεία παρουσιάζουν στα στρατεύματά μας που σκοτώνονται σχεδόν έναν άλλο πολίτη, και τραυμάτισαν άσχημα πέντε άλλων. Ο δικαστής διαπίστωσε ότι μια ομάδα στρατιωτών είχε συμμετάσχει στα συστηματικές βασανιστήρια και την ταπείνωση, αλλά κανένας δεν εήταν χρεωμένος λόγω ενός «προφανούς κλεισίματος των τάξεων». Το cWho ήταν οι βασανιστές;

Δεύτερον, τα βασανιστήρια περιέλαβαν τη χρήση τεσσάρων τεχνικών που απαγορεύθηκαν από την κυβέρνηση το 1972: , να τονίσει και ύπνος και στέρηση τροφίμων. Και ήταν όχι μόνο ένα τάγμα απατεώνων, σύνταγμα Lancashire της 1$ης βασίλισσας (QLR), αλλά άλλα. Περαιτέρω, καλούμαστε να πιστεψουμε ότι μόνο ένα ενιαίο τάγμα στηρίχθηκε στις ανώτερες νομικές συμβουλές ταξιαρχιών, οι οποίες είπαν ότι δεν θα παραβίαζε το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο στην κουκούλα και να τονίσει τους πολιτικούς κρατουμένους. Είναι αυτό αξιόπιστο;

Τρίτον, η δυνατότητα όπου Mousa και άλλα βασανίστηκαν ήταν μικρή. Οι στρατιώτες» να φωνάξουν και κρατούμενοι» που κραυγάζουν ήταν ευδιάκριτοι σε καθένας στην περιοχή. Έτσι, ποιων είναι εκείνοι στις διαταγές ποιος ήξερε, ή οφείλουν να ήξεραν, τι συνεχίζονταν στις κρίσιμες 36 ώρες πριν από το θάνατο Mousa; Even more potentially damning to the chain of command responsibility, who knew, or ought to have known, of the complete breakdown in the system of training troops? There was a failure to train troops to observe the law and also, it seems, to teach them the basic principles to enable them to fulfil their role.

The evidence on the training of tactical questioners is striking. They have an important balance to strike. They need to obtain evidence from detainees that may, for example, save the lives of our troops. And they must do so without using torture or ill-treatment. This is about prisoner handling. The evidence shows the tactical questioners in the Mousa incident had precisely 1.25 hours training on this. Further, those responsible did not ensure that rules of engagement appropriate to an occupation, not a war, were promulgated to reflect the change for 10 weeks. There is a risk that during this period our troops were following the wrong rules.

The final cluster of issues is where it starts to get really ugly. What are we supposed to make of material that shows it was standard to refer to Iraqis as “Ali Babas”? Or of military operations that had similar racist connotations from an earlier era? Or material that indicates a remorseless disregard of Iraqis’ human rights, which dehumanised them in the eyes of the troops who were supposed to protect them? When our troops were supposed to be exercising policing functions, we appear to have shot first and asked questions later.

Uncomfortable questions about our complicity in war crimes with the US also lurk beneath the surface. The evidence from prosecution witnesses in the court martial shows that the US was putting pressure on us to adopt its interrogation techniques.

Consider that the facility involved in the Mousa incident was in the middle of an urban area and the abuse occurred in broad daylight. By comparison, our theatre internment facility, Camp Bucca in southern Iraq, was in the middle of nowhere. But the government claims the US ran Camp Bucca. The evidence in the court martial is clear. We had two compounds for UK detainees, they had six. We had jurisdiction over UK detainees who were subject to questioning by our tactical questioners. So why the blatant denial of responsibility where it is obvious the UK did have jurisdiction? The MoD admitted in 2004 that six other Iraqis had died while in detention with British troops, and we know all British detainees were taken to Camp Bucca until Christmas 2003. We also know that US forces killed Iraqis during “riots” at the facility and that three US soldiers were discharged in 2004 after being found guilty of abusing prisoners. If Mousa died in our custody where he did, what was happening in the British section of Camp Bucca?

Most of this iceberg of disgrace will remain hidden unless there is an independent and public inquiry. What is our government’s response to Mousa’s death and its implications? Sadly, it knows no shame. Despite the shocking facts and images, it argues in the Lords that the Human Rights Act does not apply outside the territory of the UK. If it succeeds in this argument, we can all give up hope of there being any proper domestic accountability for any human rights abuses by UK personnel outside the country. I can almost hear the howl of anguish from Baha Mousa’s grave.

· Phil Shiner is a solicitor and acts for the family of Baha Mousa and in 40 other cases of torture, beatings and killings by UK forces in Iraq

See More:Iraq 

Have Your Say: A coverup of torture, racism and complicity in war crimes
Please note, only selected comments will be published.

Or discuss this report in our our new forums

RSS TrackBack URL

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website

This entry was posted on Monday, April 23rd, 2007 at 11:33 pm and is filed under War & Terrorism News . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Loading ...

ADVERTISEMENTS

SITE MAPS

7/7 Afghanistan Alternative Energy Art BBC Big Brother Bilderberg Biometrics Bush CIA Climate Change Cover Up Cults Culture Database State David Hicks David Ray Griffin Democrats Demos Drugs Education EU False Flag FBI Fraud Free Speech Freemasons G8 Globalization Guantanamo Health News History ID Cards Internet Iran Iraq Israel Law Marches MI5 MI6 Microsoft Military MoD Money Music NASA Neocons NSA Oil Pakistan Podcast Police State Propaganda RFID RINF Rumsfeld Science Secrecy Security Space Sports Spying Stephen Lendman Technology Terrorism Tony Blair Torture TV UK News UN USA News Video Voting Warfare White House Wolfowitz World News Yahoo
2003 - 2005 Archives | 2005 - 2007 Archives | 2007 - 2008 Archives | Current Archives | Past Version