Σπάζοντας ειδήσεις | Φόρουμ | Βρετανικές ειδήσεις | ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ειδήσεις | Παγκόσμιες ειδήσεις | Πολιτικές ειδήσεις | Ειδήσεις sci-τεχνολογία | Ειδήσεις πολέμου & τρομοκρατίας | Αθλητικές ειδήσεις | Πολυμέσα | Καθορισμένη αρχική σελίδα

Σάββατο, 7η Ιουνίου 2008

Από Christopher Caldwell | Σπασίματα τουαλετών φωτογραφικών μηχανών καθιέρωσης και ελεγκτικών υπαλλήλων», όπως η αλυσίδα Lidl υπεραγορών τήρηση ενός κεφαλαίου «μαύρων χρημάτων» για τις ανταποδόσεις τους ανώτερους υπαλλήλους στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως Siemens σύμφωνα με τους ισχυρισμούς παρέκκλιση των χρημάτων για να πληρώσει για τα κορίτσια κλήσης για τα πυρίμαχα μέλη συμβουλίων, όπως VOLKSWAGEN … γερμανικοί ανώτεροι υπάλληλοι δεν ήταν στο καλύτερό τους πρόσφατα. Αλλά τίποτα δεν έχει συγκλονίσει έτσι το κοινό ως ισχυρισμούς κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δύο εβδομάδων αυτή Deutsche Telekom, η μεγαλύτερη τηλεφωνική ομάδα στην Ευρώπη, χρησιμοποίησε έναν ιδιωτικό ανακριτή για να κατασκοπεύσει στους δημοσιογράφους και τα μέλη συμβουλίων.

Η Γερμανία είχε, γενικά, ένα αξιοθαύμαστο σύστημα για τη μυστικότητα. Θρυμματίζεται όχι επειδή η ελίτ της έχει κάνει μερικά λάθη, αλλά λόγω των νέων οικονομικών και κοινωνικών πιέσεων που οι επιχειρήσεις σε όλες τις χώρες αντιμετωπίζουν.

Ποια TELEKOM έκανε προκύπτει στα dribs και drabs. Ιανουαρίου 2005 - όταν προσπαθούσε kai-Uwe Ricke, ο κύριος ανώτερος υπάλληλός του, να διορθώσει τους πόρους χρηματοδότησης της επιχείρησης με την κοπή 45.000 εργασιών - το γερμανικό κεφάλαιο επιχειρησιακών περιοδικών δημόσιευσε ένα άρθρο βασισμένο στα κορυφαία έγγραφα της TELEKOM. Ο κ. Ricke και ο πρόεδρος του εποπτικού πίνακα, Klaus Zumwinkel, εθεώρησαν ότι η διαρροή προερχόταν από τον πίνακα. Αποφάσισαν να το συνδέσουν. Μια επιχείρηση αποκαλούμενη δίκτυο Deutschland μισθώθηκε. Υποστηρίζεται για να έχει ελέγξει τις εκατοντάδες χιλιάδες των τηλεφωνημάτων σε μια προσπάθεια να βρεθεί ο τυφλοπόντικας. Μπορεί ίχνη να είχε επισημάνει των ατόμων» με τα κινητά τηλεφωνικά στοιχεία και ακόμη και τις κρατημένες ετικέττες σε Blackstone, η ομάδα αμερικανικής επένδυσης, η οποία αγόρασε έναν πάσσαλο στην επιχείρηση το 2006.

Νωρίτερα αυτό το χρόνο, ο Ralf Kühn, ο προϊστάμενος του δικτύου Deutschland, έστειλε με φαξ ένα τιμολόγιο για μερικά ευρώ για τις υπηρεσίες που παρέχθηκαν. Πρόσφερε «μια ελεγχόμενη λήξη της επιχειρησιακής σχέσης μας που προστατεύθηκε από την αδιακρισία», καθώς ο απολογισμός του Der Spiegel την έβαλε. Ο τρέχων προ!ιστάμενος της TELEKOM, René Obermann, που ανέλαβε από τον κ. Ricke Νοεμβρίου 2006, ήρθε σε επαφή με τους κατηγόρους. Ο κ. Ricke, ο κ. Zumwinkel και έξι άλλοι είναι τώρα υπό έρευνα. (Ο κ. Obermann δεν είναι.) ο προηγούμενος προ!ιστάμενος ασφάλειας της TELEKOM έχει πει ότι ούτε ο κύριος ανώτερος υπάλληλος ούτε ο πρόεδρος δεν ενημερώθηκε τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για για να ερευνήσουν τις διαρροές.

Ο γίγαντας αμερικανικών υπολογιστών Hewlett Packard είχε ένα παρόμοιο σκάνδαλο το 2006 που περιλαμβάνει τις διαρροές από την επιτροπή και τους ιδιωτικούς ανακριτές που μισθώθηκαν για να τους αποκαλύψουν. Γιατί αυτός έχει χτυπήσει ένα νεύρο; For one thing, German politics has lately been focused on data security. This year Germany came into compliance with European Union directives calling for phone records to be stored for at least six months. Wolfgang Schäuble, the interior minister, has asked for broader powers to monitor telecommunications, the better to fight terrorism.

Corporate leaders have very good reasons to treat boardroom leaks as emergencies. Responsibilities to shareholders can be compromised by the loss of business plans and trade secrets. There are moral responsibilities, too. Leaks can be a sign of insider trading. If they are not curbed, the likelihood that they will lead to some kind of market manipulation will grow. Against that, what is it to take a peek at a few phone calls? If you raise freedom of the press, a hard-headed executive can reply – in good conscience – that he is not against it; he is interested only in rooting underhanded conduct out of his boardroom.

But here a line may have been crossed – because it is alleged that Telekom monitored not just its employees but its customers, private citizens. It may have done so with the help of data the company collected on them in the course of ordinary business. If that is the case, then this was less a matter of fiduciary responsibility or “quality control” than a privatised espionage operation.

After these revelations, Financial Times Deutschland reported that in 2000 its own reporter, Tasso Enzweiler, had been tailed, filmed and investigated by Control Risks, a company hired by Telekom. At one point, according to a report filed by Control Risks and cited by FTD, two teams run by a second company called Desa were tailing Mr Enzweiler around the clock, tactics reminiscent of East Germany’s secret police, the Stasi. Desa, as it happens, was founded by former Stasi agents.

That is what is unsettling. When we talk about the “power” of corporations we usually mean they have money and influence. But the allegations against Telekom describe a company exercising the kind of power we associate with states. Of course, Telekom, in which the German government still owns a 32 per cent stake, is a hybrid company.

But Telekom’s state-like power comes from its operation in telecommunications, its trade in data. The power that data offer is of a peculiar kind. Why has Facebook’s market been estimated at $15bn? Not because of any “product” Facebook “sells” to its members. The value comes from the window it offers on the consumer preferences of its millions of members. Personal data are to the new economy what oil reserves are to the old one – the core commodity. Is it realistic to expect a company that controls a lot of data to feign ignorance of their political uses forever?

Mr Schäuble would like to establish some code of self-regulation for telecom companies. Renate Künast, a prominent Green parliamentarian, does not think that is possible. She told the Frankfurter Rundschau that the only real way of protecting data is to keep as little as possible. Ms Künast’s approach would do economic harm, because it would destroy a valuable commodity. But she has a point. Maybe personal data are a man-made equivalent of what economists call the “resource curse”. Just as there is a correlation between oil wealth and autocracy, there appears to be some link – hard to define but getting easier – between the growth of our information wealth and a dwindling of our liberties.

The writer is a senior editor at The Weekly Standard

See More:World News 

Have Your Say: Spying and the abuse of data
Please note, only selected comments will be published.

Or discuss this report in our new forums

RSS TrackBack URL

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website

This entry was posted on Saturday, June 7th, 2008 at 1:04 am and is filed under Surveillance, Civil Liberties & Human Rights News . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Loading ...

ADVERTISEMENTS

SITE MAPS

7/7 Afghanistan Alternative Energy Art BBC Big Brother Bilderberg Biometrics Bush CIA Climate Change Cover Up Cults Culture Database State David Hicks David Ray Griffin Democrats Demos Drugs Education EU False Flag FBI Fraud Free Speech Freemasons G8 Globalization Guantanamo Health News History ID Cards Internet Iran Iraq Israel Law Marches MI5 MI6 Microsoft Military MoD Money Music NASA Neocons NSA Oil Pakistan Podcast Police State Propaganda RFID RINF Rumsfeld Science Secrecy Security Space Sports Spying Stephen Lendman Technology Terrorism Tony Blair Torture TV UK News UN USA News Video Voting Warfare White House Wolfowitz World News Yahoo
2003 - 2005 Archives | 2005 - 2007 Archives | 2007 - 2008 Archives | Current Archives | Past Version