Από το Brian Vogt

Η προοπτική φαίνεται όλο και περισσότερο θλιβερή για τη δημοκρατία στο Πακιστάν.  Ο πρώην σύμμαχός μας στον πόλεμο στον τρόμο, στρατηγός Musharraf φαίνεται χειρότερος μέχρι την ημέρα.   Αφότου πήρε τη δύναμη σε ένα αναίμακτο χτύπημα το 1999, πολλοί Πακιστανοί ήταν αισιόδοξος για το μέλλον.   Ήταν ευτυχείς να απελευθερωθούν ενός διεφθαρμένου ηγέτη και πρόθυμοι να ριψοκινδυνεύσουν σε Musharraf.  Οι ψηφοφορίες δείχνουν, εντούτοις, ότι έχουν ξινίσει στην ηγεσία του.  Και δεν εκπλήσσει γιατί.  Μετά από τακτικά να έχει υποσχεθεί τις ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, οι εκλογικές προσπάθειες του Πακιστάν έχουν πέσει απότομα.   Το Musharraf φαίνεται να έχει ένα messiah σύνθετο και τις δικαιολογίες του για τις ενέργειές του να φανούν όλο και περισσότερο αδύνατες.  Επιπλέον, η συμμαχία Musharraf με τις ΗΠΑ τον έχει βλάψει επίσης με το πακιστανικό κοινό που είναι όλο και περισσότερο δύσπιστο του πολέμου στον τρόμο.  Για το πακιστανικό κοινό ο «πόλεμος στον τρόμο» θεωρείται ακριβώς κατάλληλη δικαιολογία για τον περαιτέρω αυταρχικό κανόνα. 

New York Times ανέφεραν ότι Musharraf επίασε τη λέξη ότι το ανώτατο δικαστήριο ήταν έτοιμο να εκδώσει μια ομόφωνη απόφαση ακυρώνοντας την πρόσφατη εκλογή του.  Φυσικά, Musharraf δεν ήταν έτοιμο να αφήσει ότι το αναμιγγμένος δικαστήριο έχει τον τρόπο του.  Είχε μάθει το μάθημά ότι του σε δικοί του αγωνίζεται νωρίτερα αυτό το χρόνο με την κύρια δικαιοσύνη.  Επομένως απομάκρυνε το δικαστήριο και αφηνόμαστε σήμερα με έναν όλο και περισσότερο απομονωμένο και μη δημοφιλή ηγέτη που δικαιολογεί τη συνεχή κατάργησή του του συντάγματος για πλαστούς λόγους ότι είναι απαραίτητο να καταπολεμηθούν τα τρομοκρατικά στοιχεία.  Υγιής γνωστός;   Αναρωτιέμαι εάν σε έναν έναν στις συνεδριάσεις ένα με τον Πρόεδρο Bush, αντάλλαξαν τις σημειώσεις για τη χρησιμοποίηση του «τρομοκράτη»  απειλή στους συνταγματικούς ελέγχους παράκαμψης στη δύναμη.    

Φυσικά, οι ΗΠΑ. is in a bind here.  President Bush has publicly declared that democratic governance is the long term answer to overcoming violent extremism.  It can give hope and dignity to oppressed people around the world who might otherwise choose terrorism.  I agree that certainly it is a component of the solution - a very long term solution.  However, this long term solution comes into conflict with our short term dilemma that Pakistan is ground zero on the war on terror.  After 9/11 Musharraf signed onto the coalition of the willing and has been rewarded handsomely in terms of massive infusions of aid.  The results of Musharraf’s alliance have been mixed.  Certainly Pakistan’s assistance has led to the arrest and detention of high value targets and Pakistan’s support of our Afghanistan mission has been important.  However, at the same time, Pakistan’s inability to control its own territory and reign in the Al Qaeda elements in the country have made many wonder whether we are getting our money’s worth. 

It’s really a question here of short term vs long term interests.  Unfortunately, in the past we too often have tended to focus on short term results and ignore the potential blowback from those actions.  Just think back to the struggle in Afghanistan against the Soviets in the 1980s.  Back then the US backed the mujahideen which, after the end of the Afghanistan conflict, led to the formation of Al Qaeda.  The U.S. followed the old maxim, my enemy’s enemy is my friend.  That sort of short term thinking contributed to the development of Al Qaeda and the foreign policy quagmire we find ourselves in now. 

Flash forward now to the current situation in Pakistan.  We can either support a dictator who has declared himself our friend against Al Qaeda (our once friend turned enemy), or we can support the long term stability of the country through the building of democracy. 

The tragedy here is that this is just one example of the U.S. ignoring the potential blowback of its decisions - think U.S. support of Iraq against Iran…. or U.S. support of right wing dictators in Latin America who stood up against communism. 

It’s time that we stood up for democracy.  It can be messy, and it may mean short term losses, but in the long run, this will be the more effective bulwark against Islamic extremism. 

What does this mean in Pakistan?  Well, for one, we should get serious about withholding the massive budgetary supports we provide to the Pakistani government until elections are confirmed and Musharraf agrees to step down from his military position.  The Bush administration seems to be trying to take both side on this.  Yesterday the President recounted a phone call during which he pressed the general on these two issues.  However, just a day before,  Deputy Secretary of State John Negroponte said that Musharraf was an “indispensable” ally on the war on terror.  With that kind of “diplomatic pressure” I wouldn’t be surprised if Musharraf calls our bluff. 

Some critics argue that if Musharraf falls, we won’t like what takes his place.  However, this paper argues just the opposite. We must not ignore the lessons of the past.  Although maintaining support for Musharraf may lead to short term stability, if we’re interested in long term gain, I’d rather put by my money on democracy.  It’s hard and it’s messy, but it’s the best way out of this mess.   

RSS TrackBack URL