RINF.COM: HET BREKENDE ALTERNATIEF VAN HET NIEUWS
Zondag, 8 Juni, 2008
RINF.COM: HET BREKENDE ALTERNATIEF VAN HET NIEUWS
|
|
BREKEND NIEUWS |
Clinton schort Haar Presidentiële Campagne op
Zondag, 8 Juni, 2008
In een verfijnde, emotionele concessietoespraak, sprak Clinton movingly van haar lange campagne en dankte die allemaal wie haar hadden gesteund. Maar zij ging zonder twijfel in verband met de kracht van haar steun voor Obama weg en spoorde het helen van afdelingen verlaten door een lange, bittere benoemingsslag aan. In herhaalde ogenblikken door haar toespraak, deed zij om voor Obama te werken de gelofte, alhoewel wat in het publiek van duizenden verdedigers bij de eerste vermelding van zijn naam booed. `Wij moeten helpen Barack Obama verkiezen zoals voorzitter,' zij herhaaldelijk aan de menigte die in het atrium van het Museum van de Bouw van het Amerikaanse kapitaal Nationale benadrukte wordt verzameld. Het was een verbazingwekkend ogenblik van politiek theater, rijp met symbolism en het overgaan van een generationaltoorts in Democratische politiek. Clinton, voor al revolutionair potentieel van haar bod eerste de vrouwenvoorzitter van Amerika te zijn, verloor aan een jongere politicus die op een bericht van verandering loopt. Voor al nostalgia vinden de Democraten voor Clintons' van de jaren '90 regeer, was het niet genoeg om haar overwinning te geven. Nu zal Obama met het proberen om zijn partij achter zijn bod te verenigen om de eerste zwarte voorzitter van Amerika te zijn doordrukken. In haar toespraak, ging Clinton een lange manier naar het maken van dat proces een weinig gemakkelijker. Zij pakte frontaal de wreedheid van de emoties aan die in de partij zijn gegroeid. Zij debatteerde dat het perspectief op een andere Republikein op de Witte Algemene Vergadering hen zou moeten verenigen allen achter Obama, en zei zij aan dat doel persoonlijk geëngageerd zou zijn. Zij leende één van eigen de campagneslogans van Obama. `Zo vandaag bevind ik me met u te zeggen: `Ja, kunnen wij! ',' zij zei. `Wij kunnen deze ogenblikmisstap weg laten niet. Wij zijn te ver gekomen en wij hebben teveel.' verwezenlijkt Bij dergelijke woorden, verdampte de grootste vrees van de Democratische onderneming - nightmare van een overeenkomststrijd in Denver - in de vochtigheid van een de zomermiddag van Washington. Bij het een beroep doen, joky draai van uitdrukking, waarschuwde Clinton om het even welk van haar ventilators die zelfs aan het laten van hun nederlaag hen dachten draaien die weg voor Obama stemmen: `Gelieve te gaan niet daar. Every moment wasted looking back keeps us from looking forward. Life is too short, time is too precious and the stakes are too high to dwell on what might have been.’ Addressed to the almost 18 million voters who backed her, those poignant words could easily have described her own emotions as the one-time frontrunner. In all the drama of the past few weeks as Obama’s victory neared, it has been amazing to reflect that for most of last year Clinton was the Democrats’ anointed favourite. She had launched her bid by saying ‘I’m in it to win it’ and for months that seemed like a prophecy. She had the backing of the party grandees, a huge money-raising machine and the brand name of the Clintons. Yet Obama first unsettled her campaign, then, in the Iowa caucuses, derailed it. It turned into a desperate fight for the party throne, not simply a coronation. It was a fight she has now lost. But Clinton betrayed little sense of inner turmoil at her new-found position as an also-ran. As soon as she took the stage, almost drowned out by cries of ‘Hillary! Hillary!’, she remarked she had not expected to find herself here. ‘This is not exactly the party I planned, but I sure do love the company,’ she joked. But Clinton’s ‘company’ is now crucial to Obama’s success. She has generated huge support among working class white people and women, where Obama is weak. Her enthusiastic endorsement of him will surely persuade many not to jump ship to Republican candidate John McCain. Her words will particularly resonate with women. In all the amazement at Obama’s success, it has often been forgotten how remarkable Clinton’s achievement was in breaking down the ‘glass ceiling’ of US politics. In becoming the first woman to come within a whisper of being a Democratic presidential nominee, she shattered barriers on behalf of her sex, proving she is a giant of American politics in her own right, not just as a former First Lady. Clinton’s appeal as a woman was a key part of her success in the latter months of the campaign and she made sure to pay tribute to that. In a moving moment she remarked that many women had become astronauts in her lifetime. ‘If we can blast 15 women into space, we will some day blast a woman into the White House,’ she said. Doubtless that is true and when it happens (even if it is Clinton in 2012), her campaign in 2008 will be seen as historic. ‘When the day arrives and it is a woman taking the oath of office as our President, we will all stand taller,’ she said. But for now, although her rally looked anything but a loss, Clinton is having to accept that she has been defeated. In public, at least, it looks as if she is coming to terms with it. Questions over whether Obama will pick her as vice-president or help her out with campaign debt, will arise in the weeks ahead. But yesterday was simply about bowing out and appealing for unity. She did both with style.
About this articleThis article appeared in the Observer on Sunday June 08 2008 . It was last updated at 00:27 on June 08 2008.
Share
Contact us
World news
Share
Contact us
Latest news on guardian.co.ukLast updated two minutes ago
|
Translations             
Free Newsletter
Related News
Email This Page To A Friend Latest Headlines
More Breaking News Archive |
The views expressed in the RINF news wire and newsletter are the sole responsibility of the author (s) and do not necessarily reflect the views of the webmaster. RINF.COM: Breaking News & Alternative Media is Copyleft - Copy & Distribute Freely. News Forum |
Door 
Loading ...
