|
|
Μεταφράστε:
              Σφαιρική επανευθυγράμμιση
Κυριακή, 7η Σεπτεμβρίου 2008 Πώς ο Μπους ενέπνευσε μια νέα παγκόσμια τάξη Από Ramzy Baroud | Οι σειρές ανεπιτυχών και δαπανηρών αποφάσεων που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια των δύο όρων της διοίκησης των Μπους, που συνδυάζονται με την οικονομική πτώση στο σπίτι, δύναμη καταστρέφουν τον ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ κόσμο που στέκεται πολύ πιό σύντομα από οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν. Αυτό που ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ήταν ότι η αποδυνάμωση της αμερικανικής σφαιρικής κυριαρχίας, που κεντρίζεται από την ακανόνιστη και παράλογη εξωτερική πολιτική κάτω από το Μπους, θα ξανάναβε τον ψυχρό πόλεμο, σε έναν βαθμό, πέρα από μια κατά ένα μεγάλο μέρος απόμακρη και φαινομενικά εθνικά-βασισμένη σύγκρουση - αυτός της Γεωργίας και της Ρωσίας. CWho θα μπορούσε να έχει προβλέψει μια πιθανή ένωση μεταξύ της Βαγδάτης, του Καμπούλ και του Tbilisi; Αλλά μέχρι σήμερα η πτώση της αμερικανικής παγκόσμιας δύναμης στην εμφάνιση της διοίκησης των Μπους, ή ακόμα και τα φρικιαστικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δεν είναι ακριβώς ακριβείς. Η γρήγορη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η διευκρίνηση του σύμφωνου της Βαρσοβίας - ειδικά ως προηγούμενα μέλη εκείνου του σύμφωνου εσπευσμένου στο προσχωρημένο ΝΑΤΟ στα τελευταιότερα έτη - εξουσιοδότησαν μια νέα φυλή της αμερικανικής ελίτ που καυχήθηκε της οικονομικής βιωσιμότητας και της ηθικής υπεροχής της εμάς-ορισμένης «κεφαλαιοκρατίας και της δημοκρατίας». Αλλά ένας unipolar κόσμος παρουσίασε την αμερικανική ηγεσία με έναν απέραντο, εάν όχι αξεπέραστο στόχο. Ενώ το 9/11 και ένας gung-ho Πρόεδρος παρουσίασαν μια κατάλληλη ευκαιρία να επαναβεβαιωθεί η αμερικανική σφαιρική κυριαρχία, τα μέτρα λήφθηκαν η στιγμή που η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε. Τέτοιες προσπάθειες, εντούτοις, δεν τονίστηκαν έως το 1997, με την καθιέρωση του προγράμματος για το νέο αμερικανικό αιώνα (PNAC), σκεφτείτε ότι τοποθετήστε σε δεξαμενή από τον οποίο πολλοί νεω-συντηρητικοί πολιτικοί σύμβουλοι λειτούργησαν. Ο στόχος τους ήταν «να προωθήσουν την αμερικανική σφαιρική ηγεσία… [που] είναι και καλός για την Αμερική και για το αγαθό για τον κόσμο.» William Kristol και Robert Kagan, ιδρυτές PNAC, εμπνεύστηκαν από την πολιτική Reaganite «της δύναμης και της ηθικής σαφήνειας». Αλλά εκείνο το υποθετικά ενθαρρυντικό πρότυπο δικαιολογήθηκε βάσει του ψυχρού πολέμου, ο οποίος δεν υπεάρξε πλέον. Η διαμόρφωση ενός εχθρού ήταν ένας εξαρτούμενος από τον παράγοντα χρόνο και ουσιαστικός στόχος να δικαιολογηθεί να επανατοποθετήσει της αμερικανικής δύναμης να παρθούν οι περιοχές που αφέθηκαν κενές με την εξαφάνιση του διπολικού διεθνούς συστήματος, το οποίο υπεάρξε από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη και η πιό πρόσφατη έκθεση του PNAC, που επανοικοδομεί τις υπερασπίσεις της Αμερικής: Οι στρατηγικές, οι δυνάμεις, και οι πόροι για έναν νέο αιώνα, που δημοσιεύθηκε το 2000, εμφανίστηκαν λίγων σχετικότητας και επείγουσας ανάγκης. Εξέφρασε τη «πεποίθηση ότι η Αμερική πρέπει να επιδιώξει να συντηρήσει και να επεκτείνει τη θέση σφαιρικής ηγεσίας της με τη διατήρηση της υπεροχής των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων». The report would have been another neglected document were it not for the terrorist attacks of 9/11, which turned it into a doctrine defining US foreign policies for nearly a decade. The wars and occupation of Afghanistan and Iraq were aimed at strengthening the US hand in protecting its interests and managing its international affairs. Afghanistan’s position was strategic in warding off the growth of the rising powers of Asia — aside from its military and strategic value, it was hoped to become a major energy supply route — while Iraq was to provide a permanent US military presence to guard its oil interests in the whole region and to ensure Israeli supremacy over its weaker, but rebellious Arab foes. The plan worked well for a few weeks following the declaration of “Mission Accomplished” in Iraq. Since then, the US has learned that managing world affairs with a decidedly military approach is a recipe for disaster. Faced with foreign occupation, Iraqis fought back, creating a nightmare scenario and promising US defeat in their country. The US’s original plan to exploit the country’s fractious ethnic and religious groupings also backfired, as shifting alliances made it impossible for the US to single out a permanent enemy or a long-term ally. In Afghanistan, the picture is even more bleak as the country’s unforgivable geography, the corruption of US local allies, resurgence of the Taliban, and the US-led coalition’s brutal response to the Taliban’s emboldened ascension, has rendered Afghanistan a lost cause by any reasonable military standard. But the trigger-happy mentality that has governed US foreign policy during the Bush years is no longer dominant and has been since challenged by a more sensible, dialogue-based foreign policy approach, as championed, reluctantly, by Democratic presidential nominee Barack Obama. The change of heart is not entirely moralistic, however, but largely pragmatic. According to a survey conducted jointly by Foreign Policy magazine and the Centre for a New American Security, published 19 February 2008, 88 per cent of present and former US military officers believe that the demands of the Iraq war alone have “stretched the US military dangerously thin”. Although not “broken”, 80 per cent believe it is “unreasonable to expect the US military to wage another major war successfully at present”, as reported by CNN. Such estimation is not too different from similar assessments provided by top US military commanders, most of who found their way to early retirement for similar reasons. The new military limitations faced by the US in the Middle East have also resulted in the weakening of US political sway and standing. More, its regional allies have also suffered one blow after another: Israel in Lebanon, Georgia in South Ossetia, US allies in Venezuela and other South American countries, etc. Indeed, it is a matter of time before a challenger to US global hegemony arises and tests US resolve under new circumstances. While growing US involvement in Eurasia and its missile defence shield was considered part and parcel of the neo-con plan for “rebuilding America’s defences”, it was considered by Russia a threat to its national security. The Georgian invasion of South Ossetia represented a golden opportunity for Moscow to send an unmistakable message to Washington. By crushing the US-Israeli trained Georgian army, Russia declared itself a contender to unchallenged US global dominance, which had lasted for nearly two decades. Countries such as Iran and Syria are quickly warming up to the new Russia, as the latter seeks to rebuild its own alliances and defences. The nature and the direction of the US-Russian confrontation are yet to be determined with any reasonable preciseness. Internal and external factors for Russia itself (corruption, the oligarchs, and its ability to court a stable alliance) will all prove consequential in the current confrontation. What is clear, however, is that the upcoming US president will find himself face-to-face with a drastically altered world order, one that is defined by military pandemonium, national and global economic decline, and the rise of new powers, all vying to fill a widening, chaotic power vacuum, provided courtesy of the Bush administration. Have Your Say: Global Realignment Please read our posting guidelines before posting. Alternatively you can discuss this report here. Related News
|
Go to Forum
| Latest Topics
 Email This Page To A Friend Latest Headlines
More Breaking News  Archive |
The views expressed in the RINF news wire and newsletter are the sole responsibility of the author (s) and do not necessarily reflect the views of the webmaster. RINF.COM: Breaking News & Alternative Media is Copyleft - Copy & Distribute Freely. News Forum |
Loading ...
