Οι νόμοι τρόμου της Μεγάλης Βρετανίας έχουν αφήσει με και την οικογένειά μου
Σταματήστε τον πολεμικό συνασπισμό | Η επιτροπή των Η.Ε των ανθρώπινων δικαιωμάτων δημόσιευσε μόλις μια έκθεση επικρίνοντας τους νόμους αντι-τρόμου της Μεγάλης Βρετανίας και τις προκύπτουσες συγκρατήσεις σχετικά με τις αστικές ελευθερίες. Για πολλούς σχολιαστές τα ζητήματα που προκύπτουν είναι συνήθως ένα θέμα ακαδημαϊκών αφαιρέσεων και θεωρητικών ελιγμών. Για με, είναι τίποτα αλλά. Αυτοί οι νόμοι έχουν καταστρέψει τη ζωή μου.
Στις 14 Μαΐου συλλήφθηκα στο πλαίσιο της παραγράφου 41 του νόμου τρομοκρατίας - στην υποψία της «υποκίνησης, της προετοιμασίας και της επιτροπής των πράξεων της τρομοκρατίας»: μια παράλογα νεφελώδης διατύπωση που δεν μου είπε τίποτα για την αμαρτία που είχα δεσμεύσει προφανώς. Μιά φορά στην επιτήρηση, σχεδόν 48 ώρες πέρασαν προτού να επιβεβαιωθεί ότι η ολόκληρη λειτουργία (που περιλαμβάνει τις δωδεκάδες των ανώτερων υπαλλήλων, αυτοκίνητα αστυνομίας, φορτηγά, και επιστημονικοί πράκτορες υποστήριξης) προκλήθηκε από την παρουσία στο πανεπιστήμιό μου υπολογιστή γραφείων του Νόττιγχαμ ενός εξίσου παράλογου εγγράφου αποκαλούμενου «εγχειρίδιο κατάρτισης Al-Qaida», ένα αποταξινομημένο έγγραφο ανοικτός-πηγής που δεν είχα διαβάσει ποτέ και είχα ξεχάσει εντελώς περίπου δεδομένου ότι μου είχε σταλεί σε μήνες πριν.
Το Rizwaan Sabir, ένας φίλος σπουδαστών πολιτικής του ορυχείου (που συλλήφθηκε επίσης), είχε μεταφορτώσει το αρχείο από τον ιστοχώρο αμερικανικών Υπουργείων Δικαιοσύνης πραγματοποιώντας την έρευνα για την τρομοκρατία για το επερχόμενο PHD του. Μια εκτεταμένη έκδοση του ίδιου εγγράφου (που οι αριθμοί για τον επίσημο κατάλογο ανάγνωσης του τμήματος πολιτικής) ήταν επίσης διαθέσιμοι στην Αμαζώνα. Εκδίδω ένα πολιτικό περιοδικό Το Rizwaan μου έστειλε τακτικά τα αντίγραφα των ερευνητικών υλικών που χρησιμοποιούσε, και το παρόν έγγραφο ήταν ένα.
Ώρες αργότερα της φυλάκισής μου είχα χάσει τη διαδρομή του χρόνου. Ι συχνά awoke σκεπτόμενος ήμουν κοιμισμένος για τις ημέρες για να ανακαλύψω μόνο ότι δεν ήταν μεσάνυχτα ακόμα. Η εμπιστοσύνη μου στην ικανότητα (και τα κίνητρα) της αστυνομίας υποχώρησε μακριά. Βρέθηκα τις ενέργειές μου από την παραμονή εύθυμος στην παραμονή λογικός. Στις αρχές των ωρών, με τρόμαξα συχνά από το μεταλλικό κάθισμα τουαλετών, που σκύφθηκε στη γωνία όπως κάποιο απαίσιο κτήνος.
Για τις ημέρες στο τέλος, έσυρα τα κινούμενα σχέδια και έγραψα τις καταχωρήσεις ημερολογίων στα περιθώρια των μύλων και των novellas οφέλους. Πέρασα τις ώρες εκθέτοντας τα πράγματα σε με: ονόματα των χαρακτήρων φυσητήρων Saul, νικητές βραβείων Νόμπελ φυσικής, λευκώματα John Coltrane, τίποτα για να κρατήσει το μούδιασμα μακριά.
I’m constantly coming across efforts being made to give detention without charge the Walt Disney treatment: the crushing weight of solitary confinement is painted as a non-issue; the soul-sapping nothingness of the claustrophobic, cold cell is portrayed as a mild inconvenience. Make no mistake: the feeling that one’s fate is in the hands of the very people who are apparently trying to convict you is, without doubt, one of the most devastating horrors a human being can ever be subjected to. It is (to misquote Carl von Clausewitz) the continuation of torture by other means.
“Those who have nothing to hide, have nothing to fear,” goes the tautological reasoning of the paranoia merchants calling for harsher, ever more draconian “security” measures - as we saw throughout the 42-days debate. They should read Kafka: nothing is more terrifying than being arrested for something you know you haven’t done. Indeed, it is the innocent who suffers the most because it is the innocent who is tormented the most. The guilty calculates, triangulates, anticipates. The innocent doesn’t know where to start. The answers and the questions are absolute, unbreachable, towering conundrums.
I underwent 20 hours of vigorous interrogation while entire days were being completely wasted by the police micro-examining every detail of my life: my political activism, my writings, my work in theatre and dance, my love life, my photography, my cartooning, my magazine subscriptions, my bus tickets.
Aspects of my life that would have been seen as commendable in others were suddenly viewed as suspect in my case for no apparent reason other than my religious and ethnic background. I was guilty of being that strangest of creatures: a Muslim who reads; who studied engineering yet writes about Bob Dylan; was a vocal opponent of the Iraq war yet owns all of Christopher Hitchens’ writings; admires Terry Eagleton yet defends Martin Amis; interviews Kazuo Ishiguro, listens to Leonard Cohen, goes to Radiohead concerts, all of which became the subject of rather bizarre questioning.
This is not all: outside, lives are shattered, jobs are lost, marriages are destroyed, minds are damaged, friends and families are traumatised - often irrevocably so. My parents, whom I wasn’t allowed to call, could barely get any sleep throughout the ordeal. Many of my Muslim university friends were, and still are, worried about being targeted themselves. For most of my loved ones, despite my innocence, nothing will ever be the same again. I’m now jobless, facing destitution and threatened with deportation from the country I’ve called home for nearly half my life.
Immense pressure is exerted on law enforcement agencies by their political mandarins to produce “results”: pressure to produce a higher number of arrests but also the corollary, more dangerous, impulse to justify them at any cost. Naturally, through a perverted but pervasive circularity in the logic, lack of evidence becomes the very justification for requesting “more time”. The government claims that checks and balances will ensure extensions to detention periods are based on verifiable and compelling arguments. I beg to differ: in my case, the judge was simply bullied by streams of technospeak until she had no option but to grant extra time.
Fighting terrorism is a serious matter and needs to be tackled in a serious way - not through empty gimmicks sustained by fear-mongering and alarmist rhetoric. The real danger is that we are witnessing a slide from the essential purity of habeas corpus into a Britain where the innocent are detained until proven guilty.
Hicham Yezza, an activist and writer, was released without charge after six days in custody, immediately rearrested on immigration charges and issued with a removal order to Algeria, after which he was held for a further 27 days; he is still awaiting a conclusion to his deportation case
www.freehicham.co.uk
Have Your Say: Britain’s terror laws have left me and my family shattered
Please read our posting guidelines before posting.
Alternatively you can discuss this report here.
One Response to “Britain’s terror laws have left me and my family shattered”
-
Ivor Hughes
Posted: Aug 22nd, 2008 at 12:09 pm
Translations
Loading ...Related News
- Police chief singled out over De Menezes shooting
- 42-day detention - ‘It really is psychological torture’
- Man charged over UK bomb plots
- John Major to speak against 42 day terror law
- FBI Official Charged With Abduction, Assault
Email This Page To A Friend
Latest Headlines
- McCain Office Mailed Threat, White Powder
- Wasted Food Is Also Wasted Water
- Man Selling Anti-War Shirts Wins Ruling
- UK court rules against gov’t in key Guantanamo case
- Planning to E-Vote? Read This First
- At JFK Airport, Denying Basic Rights Is Just Another Day at the Office
- L.A. City Council Decides to Outlaw New Fast Food Restaurants
- A Cultural History of the Magic Mushroom
- US oil pipeline politics and the Russia-Georgia conflict
- Pentagon can’t find $2.3 trillion, wasting trillions on ‘national defense’
More Breaking News
Archive
Those people .. the participants and enablers of this vicious behavior are criminals of the first water. How did it get to this?
Look at the long list of corporate and banking toadies that have been running the nation for the past 30 years. They are like caterpillars munching the cabbage to death.
To you Hicham Yezza, I can only hang my head in shame.