Πρέπει να φανταστούμε μια ζωή χωρίς πετρέλαιο
Από Mark Hertsgaard - Το έθνος | Ήταν ότι μόνο οι οικολόγοι και τα paranoids προειδοποίησαν για να τρέξουν έξω του πετρελαίου. Όχι άλλα. Όπως η αλλαγή κλίματος τα τελευταία χρόνια, να οξύνει το πετρέλαιο φαίνεται ισορροπημένο για να γίνει η επόμενη μεγάλη ιδέα διατάζοντας την προσοχή των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων και των πολιτών ο κόσμος. Η άφιξη του ακατέργαστου πετρελαίου $119-α-βαρελιών και η βενζίνη $4-α-γαλονιού αυτό το ελατήριο είναι μόνο τα προφανέστερα σημάδια που η σφαιρική παραγωγή πετρελαίου έχει ή σύντομα θα οξύνει. Με τη σφαιρική απαίτηση που αυξάνεται αδυσώπητα, ένας περιορισμένος ανεφοδιασμός θα φέρει τις υψηλότερες, πιό πτητικές τιμές και τελικά τις ελλείψεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν - για να αναφέρει τον τίτλο πρέπει-δείτε το μέγιστο ντοκιμαντέρ πετρελαίου - το τέλος των προαστίων. Εάν η εποχή του φτηνού, άφθονου πετρελαίου έρχεται πράγματι σε έναν περίβολο, την παγκόσμια οικονομία και, παράδοξα, την πάλη ενάντια στην αλλαγή κλίματος θα μπορούσε να είναι στο βαθύ πρόβλημα.
Εν τούτοις κατά ένα μεγάλο μέρος απαρατήρητη από τα παγκόσμια μέσα, μια αποφασιστική στιγμή στη μέγιστη συζήτηση πετρελαίου ήρθε τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν δήλωσε James Schlesinger ότι τα «peakists» ήταν σωστά. Δεν φτάνετε πιό κοντά στην αμερικανική επιχείρηση καθιερώσεων και ενέργειας από Schlesinger, το οποίο έχει χρησιμεύσει ως η καρέκλα της Επιτροπής ατομικής ενέργειας, προϊστάμενος της CIA, του αμυντικού γραμματέα, του ενεργειακού γραμματέα και του συμβούλου στις αμέτρητες επιχειρήσεις πετρελαίου. Σε μια ομιλία σε μια διάσκεψη που υποστηρίζεται από την ένωση για τη μελέτη του μέγιστου πετρελαίου, Schlesinger εν λόγω, «αυτό δεν είναι πλέον η περίπτωση ότι έχουμε μερικές φωνές που φωνάζουν στην αγριότητα. Η μάχη τελειώνει. Τα peakists έχουν κερδίσει.» Το Schlesinger πρόσθεσε ότι πολλή επιχείρηση CEOs πετρελαίου ιδιαιτέρως συμφωνεί ότι το μέγιστο πετρέλαιο είναι επικείμενο αλλά δεν λέει τόσο δημόσια.
Κάποιο που κάνει είναι Jeroen van der Veer, CEO της βασιλικής ολλανδικής Shell. Χωρίς μέγιστο πετρέλαιο χρησιμοποίηση του όρου το «,» van der Veer προειδοποίησε τον Ιανουάριο, «μετά από το 2015, οι ευπρόσιτες προμήθειες του πετρελαίου και του αερίου πιθανώς δεν θα συμβαδίσουν με πλέον την απαίτηση.»
Φυσικά, μέγιστος να φθάσει πιό σύντομα από το 2015 ο αρθρογράφος George Monbiot έχει απαιτήσει Φύλακας ότι μια έκθεση Citibank υπολογίζει την ημερομηνία στο 2012. Αλλά ακόμη και το 2015 αφήνει έναν πολύ σύντομο χρόνο στον οποίο να προετοιμαστεί, επειδή οι σύγχρονες κοινωνίες στηρίχτηκαν στο φτηνό, άφθονο πετρέλαιο.
«Ο κόσμος δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ ένα πρόβλημα όπως αυτό,» προειδοποίησε μια μελέτη του 2005 που χρηματοδοτήθηκε από George W. Ενεργειακό τμήμα του Μπους. “Previous energy transitions (wood to coal and coal to oil) were gradual and evolutionary; oil peaking will be abrupt and revolutionary.”
The United States, with its two-hour commutes, three-car families, atrophied mass transit and petroleum-based food system, is most vulnerable to an oil shock. But similar vulnerabilities exist in most industrial societies, not to mention the roaring economies of China and India, where oil consumption is rising faster even than GDP as newly middle-class consumers buy the cars they have long dreamed of.
At first glance, one might think that peak oil would help the fight against climate change. After all, less available oil should translate into less oil consumption and lower greenhouse gas emissions. But modern civilization, to borrow George W. Bush’s term, is addicted to oil. If peak oil arrives before the addiction is treated, the junkie will seek even more dangerous ways to get his fix.
Indeed, this is already happening. In Canada, energy companies are mining so-called tar sands — a mix of sand, water and heavy crude oil that can be refined into usable petroleum. But burning tar sands is about the worst thing to do if we want to avoid catastrophic climate change because the resulting petroleum has a much greater carbon footprint than conventional oil. Currently, a dozen such projects are under way; projects awaiting approval would quadruple the emissions those projects generate. One encouraging sign: in response to a lawsuit filed by Ecojustice, the top federal court in Canada has temporarily blocked a tar sands project proposed by an ExxonMobil subsidiary on climate change grounds. “This is something which will clearly apply to every single oil-sands project that comes before environmental assessment of any kind,” said Sean Nixon, a lawyer for Ecojustice Canada.
More encouragement: some high-level government officials recognize the danger of peak oil and may be contemplating action. British Foreign Secretary David Miliband wants his country to consider creating “a post-oil economy.” New York Governor David Paterson has spoken in detail about the imminence of peak oil and what government can do about it: invest in greater energy efficiency in the short term and new low-carbon energy sources in the medium to long term. Plug-in hybrid cars, for example, can get more than 100 miles per gallon — double that of today’s generation of hybrids. And if the plug-in hybrids rely on electricity generated by solar, wind or other green energy sources, they fight climate change and peak oil at the same time.
Finally, activists in scores of towns and cities around the world are trying to prepare their communities for the transition to a post-oil economy. Rather than wait for national governments and multinational corporations to save them, these ordinary citizens are examining how their communities can produce their own energy, food, buildings and other essentials using local resources rather than materials that arrive from afar via oil-based transport. “Economic relocalization will be one of the inevitable impacts of the end of cheap transportation fuels,” argues peak oil theorist Richard Heinberg. In Britain this movement has taken the form of “transition towns,” which seek, in the words of organizer Rob Hopkins, “to design a conscious pathway down from the oil peak.” Drawing on the experience of his hometown of Totnes, in Devon, Hopkins has just published The Transition Handbook, which explains how other towns can also begin preparing for the post-oil future.
Some of the transition movement’s ideas — printing local currency, forming solar buying clubs, building “cob” houses made of mud — may seem quaint, inconvenient or naïve. But nothing is more naïve than assuming that the endless oil that modern societies grew addicted to over the past fifty years will last forever. The day of reckoning appears imminent, and as Hopkins says, “it is better to plan for it than be taken by surprise.”
See More:Oil World NewsHave Your Say: We Must Imagine a Life Without Oil
Please note, only selected comments will be published.
One Response to “We Must Imagine a Life Without Oil”
-
Poul Andreasen
Posted: Apr 30th, 2008 at 2:12 pm | Link to this
Free Newsletter
Loading ...Related News
- New Police “Sneak and Peak” Technology Exclusive
- Lindsey Williams Videos on the Oil/Energy ‘Crisis’
- Mike Ruppert & Peak Oil
- EU split by Bush’s ‘green conversion’
- Budget Falls A Long Way Short On Green Action
Email This Page To A Friend
Latest Headlines
- 151 Congressmen Profit From War
- Bush official forced to resign
- Rice: Hamas Iran’s proxy warrior
- Government accused of “pimping”
- Osama bin Laden’s driver walks out on Guantanamo trial
- Fourth Briton accuses MI5 of torture
- Zimbabwe: Army behind new wave of human rights abuses
- Labour revolt over ID cards
- Obama’s Break With Ex-Pastor Sets Sharp Shift in Tone
- Man freed by DNA testing after 27 years in prison
More Breaking News
Archive
Very good abstract of current situation.
I am thankful that I live in Denmark, where high energy taxes - gas being US$ 9 a gallon - and substantial investments in alternative energy sources - 25% of our electricity comes from wind - makes us a little bit better off on the slope downhill from peak. Let’s use the remaining oil wisely for the final transition away from fossil fuels.